20/06/2012

San Xoán


Comentaremos hoxe algunhas tradicións (puido haber máis)  que había en Millares a finais do mes de xuño despois do solsticio de verán. O solsticio de verán correspóndese na simboloxía da luz, co mediodía; é o momento do ano de máxima claridade. O papel especial do sol nesta festa queda marcado pola crenza de que o sol baila ó amencer.
Coller a orballada de San Xoán.
Hai unha auga especialmente pura que adquire gran importancia ritual neste día: a auga do orballo. Para lavar o mal, os enfermos antes de saír o sol o día de San Xoán, andan polos campos ó amencer sobre a herba mollada co orballo.


Flores.
Deixábase a véspora de San Xoán nunha tina auga con pétalos de flores aromáticas, fóra da casa para que collan a orballada e logo o día de San Xoán pola mañá lávase a cara con esa auga. O poder purificador da auga e o recendo das flores expulsan o mal.


Enramar as casas.
A véspera de San Xoan enramábanse as casas nas xanelas, portas e furados das paredes con tróqueles (Digitalis purpurea) e flores de biouteiro (Sambucus nigra) para que non veñan as meigas. Usábase simbólicamente como defensa o bo olor desas plantas contra o ataque ás casas dos poderes maléficos.


O lume.
O mesmo que en gran parte de Europa o lume é outro elemento purificador. En Millares facíanse dúas fogueiras: O Lume Novo na véspera de San Xoán e o Lume Vello na véspera de San Pedro. Durante os días que preceden a esta festa os nenos e mozos xuntaban toda clase de leña (couceiros, cepas de árbores vellas, ...) para unha fogueira na que arderán as bruxerías, e polo tanto, tódolos males.
Os lumes tiñan unha compoñente social, arredor do lume comían, bebían e bailaban (en ocasións había un gaiteiro). A veces tamén saltaban o lume. A fogueira facíase onde se cruzan dous ou máis camiños.


Lendas
Contan as lendas, que cando se pon o sol que ilumina o día 23 de xuño, as lareiras das bruxas se converten en improvisados laboratorios onde potes, ungüentos e conxuros, se mesturan en misteriosas pocións e son preámbulo do seo voo nocturno.
Pero tamén hailas que decide recibir o solsticio ao abeiro dos montes, nunha barca que surca o mar ou en reunións en descampados, covas, ríos e regatos, así como en campos despexados.
De ahí que ata no lugar máis recóndito de Galicia, se acenda unha cacharela como símbolo purificador e protector. É o lume que unha vez feito brasas, sáltase ao berro de Bruxas fora, co fin de afastar os males que poidan aveciñarse.
É pois, ao redor dunha cacharela, onde a simboloxía encontra a súa máxima expresión e presenza popular: reunidos en torno ao lume, cántase, báilase, cómese e sobre todo bébese co fin de escorrentar os malos espíritus.
É moi común ver en calquera destas cacharelas unha queimada ou un grupo de xente cantando e rindo, celebrando unha das festas máis arraigadas na nosa terra.



11/06/2012

Parque eólico da serra de Montouto


Antes de nada aclarar que o nome do parque eólico que hai en terreos da parroquia, e polo tanto dalgúns veciños de Millares, ten un nome non relacionado coa zona que ocupa, pois chámanlle Punago, e esta serra e pobo (realmente tampouco está ben escrito porque é Puñago con ñ) está a varios quilómetros ao sur do parque actual onde non hai ningún muíño eólico. Non sabemos o motivo da confusión e o porqué deste "bautizo". 


En Millares chámaselle en xeral, Serra de Montouto onde están os muíños de vento, aínda que tamén hai zonas chamadas: Ladairo, ou Miradoiro, Pozo da Lagoa, etc. Outro día detallaremos nomes da Serra de Montouto ás veces denominada tamén parte dela como A Bouza.
O parque eólico "Punago" estaba incluído dentro do Plan Eólico Estratéxico denominado P.E.E. Endesa-Made aprobado pola Consellería de Indutria e Comercio da Xunta de Galicia en Resolución do 25 de Abril de 1996 con n.º de expediente IN660A 95/3-0.
O peticionario e promotor das instalacións foi Ecyr con domicilio social en Madrid. A superficie aproximada que ocupan é de 1.098 Ha con orientación de norte a sur.



Instalaron 46 aeroxeradores MADE AE-46/l o que supón unha potencia instalada de 30,36 MW. As características de cada un deles son: rotor de 46 m de diámetro, altura de buxa 45 m, velocidade mínima do vento para o arranque 3,5 m/s, velocidade do vento para xerar a potencia nominal 14 m/s, velocidade de parada 25 m/s e 660 kW de potencia nominal.
Os valores esperados de produción para o parque eólico de 30,36 MW, con 46 aeroxeradores de 660 kW de potencia nominal son: factor de densidade 90,65%, produción máxima (sen perdas) 86.471 MWh/ano, perdas efecto ronsel 6%, dispoñibilidade 97%, perdas eléctricas 1%, produción media anual do parque 78.056 MWh/ano, produción media por aeroxerador 1.697 MWh/ano, horas anuais equivalentes 2.571 horas.
Cada aeroxerador conéctase individualmente ao seu centro de transformación situado no interior da propia torre. Os devanditos centros están conectados entre eles mediante liñas subterráneas a 30 kV ata a subestación transformadora albergada nun edificio construído nunha zona do parque. Da subestación parte unha liña aérea en 132 kV que leva a enerxía producida ao parque eólico de Fonsagrada.




O combustible anual aforrado esperado debido ao funcionamento do parque sería de 130.230 barrís, e evitaríanse emitir 61.727 Tm de CO2, 5.766 Tm de escoura e cinzas, 993 Tm de SO2 e 546 Tm de NOx.
O volume xerado de postos de traballo despois da instalación sería de 3 persoas para a xestión, operación e mantemento.
O prazo de execución previsto era de 7 meses e o presuposto total de contrata das obras sería 3.175.906.569 pts.
As obras iniciáronse polo ano 2003.




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...